اوتیسم  یک اختلال رشدی است که شامل اختلال در روابط اجتماعی و حضور درفعالیت های محدود یا تکراری  میشود. شروع اوتیسم قبل از سه سالگی است. تشخیص اوتیسم می تواند در دو سالگی انجام شود و اختلالات اجتماعی و ارتباطی که به عنوان اختلالات اولیه شناخته می شوند در درمان های  تخصصی که برای اوتیسم هستند و در سن جوانی آغاز می شود، به موفقیت های قابل توجهی در عملکرد شناختی، اجتماعی و زبانی کمک می کنند.  چندین پارامترمختلف درتمرینات حرفه ای بر اهمیت شناسایی زودهنگام و مداخله زودهنگام در نتایج مثبت برای کودکان مبتلا به اوتیسم تاکیید داشته است.

 

برآوردهای فعلی نشان می دهد که حدود سه تا پنج کودک در هر 1000 نفر مبتلا به اختلال طیف اوتیسم هستند. این برآوردها برای بستگان درجه یک بالاتر است؛ میزان ابتلا به اوتیسم در خواهران و برادران بین 2 تا 8 درصد گزارش شده است. 13% افراد مبتلا به اوتیسم دارای توانایی شناختی هستند که بیش از نیمی از آنها در زمینه عقب ماندگی ذهنی فعالیت می کنند .

 

 لینک منبع